|
วันอาทิตย์ที่ ๒๙ มิถุนายน พ.ศ.๒๕๕๑
วันนี้ตื่นขึ้นมาก็จัดการชาร์ทโทรศัพท์ แบตเตอรี่เหลือขีดเดียว ระหว่างชาร์ทโทรศัพท์ตุ๊กตาก็โทรมาถามเบอร์เจี๊ยบ เราก็จัดการดูเบอร์แล้วก็บอกให้ตุ๊กตาไปเป็นที่เรียบร้อย ตอนนี้เจี๊ยบคงกลับบ้านแล้วล่ะ เจี๊ยบเพิ่งจะคลอดลูกเมื่อวันพุธที่ผ่านมานี่เอง ไม่ได้เอาโทรศัพท์ชาร์ทต่อ เอาวางไว้ที่เตียง หลังจากนั้นก็อาบน้ำอาบท่า จะใช้โทรศัพท์ เอ๋าดูอีกทีหน้าจอโทรศัพท์เราดับไปเฉยเลย ตอนแรกเราก็คิดว่าเอหรือว่าแบตหมดเกลี้ยง ก็เลยจัดการเปิดเครื่อง เอเปิดแล้วทำไมมันไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอะไรเลย ลองเอาไปชาร์ทหน้าจอก็ขึ้นไฟสว่างขาว เอาล่ะสิเนี่ย แววมาแล้วว่าต้องเจ๊งกะบ๊งแน่ ๆ แสดงว่าที่เรากดจะเปิดแต่มันกลายเป็นปิด เราก็เลยจัดการเปิดใหม่อีกที หน้าจอแว๊บมาแป๊บนึง แป๊บเดียวก็หายแว๊บไป ฮ่า ๆ ๆ สรุปได้ทันทีว่ามีปัญหาแล้วเป็นแน่แท้ เรายังไม่หายข้องใจก็แบบว่า ลองเปิด ๆ ปิด ๆ อยู่หลายรอบพอรู้ทาง แบบว่าโทรออกได้ โทรเข้าได้ แต่คล้ายกับว่าไม่รู้ข้อมูลเลยว่าใครโทรเข้ามา เพราะหน้าจอมันดับวูบ รู้ว่ามีข้อความเข้าก็อ่านไม่ได้ ตอนนี้ก็คือรับได้ โทรได้ ล๊อคได้เพราะจำปุ่มได้ แต่อย่างอื่นบ่อสามารถ ตอนแรกกะว่าจะใช้ไปเรื่อย ๆ ละก็จะพกไปด้วย ตอนนี้ต้องมีแผนสองซะแล้ว
ตะก่อนเนี่ยเบอร์โทรศัพท์สารพัดจำได้ แต่พอใช้มือถือเนี่ยฝากความหวังไว้ใน Sim card จำได้เฉพาะไม่กี่เบอร์ บางเบอร์ก็เซตเป็นโทรด่วนไว้ ตอนนี้ถ้าเป็นเบอร์แปลก ๆ โทรเข้าตอนที่เราไม่อยู่เนี่ย มิสามารถรู้ได้เลยเชียว ช่วงนี้ก็เลยไม่ได้ใช้โทรศัพท์เลยล่ะ
พักนี้ก็เลยแบบว่าไร้พันธนาการ ก็สบายสบายดีนะ ไม่ต้องกังวลอะไรหลายอย่าง ตกเย็นไปเจ็ดร้อยปีกับน้าวัติละก็เด็ก ๆ ได้ออกกำลังกาย ปั่นจักรยาน ตีแบด เต้นแอโรบิค ได้เหงื่อเยอะเลยเชียว เราเนี่ยห่างหายจากการออกกำลังมาก ๆ เลยเชียวล่ะ ให้เวลากับตัวเองสักนิดสักหน่อย ก็แบบว่าเหมือนได้เติมพลังเนอะ
พักนี้ใครโทรมาไม่อาจจะรู้ได้ โทรกลับก็ไม่ได้ด้วยเพราะไม่เห็น เอาเป็นว่าถ้าใจตรงกันก็จะได้คุยกันล่ะ ^^
|
Posted on Tue 1 Jul 2008 15:08 |
|
||||
