~Real Bangkok (จันทร์ที่ 7)

วันนี้ได้สัมผัสวิถีชีวิตคนเมือง

ตื่นตี 4 อาบน้ำอาบท่า แต่งตัวพร้อมออกจากบ้านตอนตี 5

พ่อแม่กอล์ฟแวะส่งขึ้นรถเมล์ ขึ้นตรงต้นสายก็เลยมีที่นั่งล่ะ นั่งไปสักพักคนแน่นเอี๊ยดเลย ทั้งโหน ทั้งเบียด กอล์ฟหลับปุ๋ย เราก็เก็บบรรยากาศไปพลาง ๆ

กอล์ฟเนี่ยสามารถจริง ๆ ตื่นปุ๊บบอกเราว่าป๊ะลงได้ ขึ้นบ่อย ๆ ก็คงจะชินเนอะ เราเนี่ยหลับไม่ได้เลยกลัวเลยทาง แต่ถ้าขึ้นทุกวันเป็นกิจวัตรก็คงสามารถหลับปุ๋ยได้อย่างกอล์ฟละนะ

กอล์ฟเข้าไปที่ทำงาน ส่วนเราก็ลงรถใต้ดินไปเลย นัดเจอกันอีกทีตอนเย็น สถานีรถใต้ตินบางซื่อเนี่ยเดินยาวมาก ๆ กว่าจะได้ขึ้นรถ เราขึ้นไปสถานีจตุจักร ไปต่อ BTS ซื้อตั๋ววันเลยวันนี้ ช่วงที่เราไปเนี่ยช่วงเวลาเร่งด่วนเลย แบบว่าทุกคนต่างเร่งรีบมาก ยิ่งตรงสถานีสยามนะแบบว่าโหยคนแย่งกันขึ้นรถไฟฟ้ากันมาก แบบว่าชั้นต้องไปเที่ยวนี้ให้ได้อะไรอย่างนี้เลย เราไม่รีบไง ไม่สามารถเบียดได้ก็นั่งรอเค้าไปกันก่อน เราเลยไปสถานีสนามกีฬาฯ ละก็ย้อนมาประมาณว่าเวลาเยอะมากไง มาถึงสยามคนก็ยังคึกคักเหมือนเดิม

เราโทรไปจองคิว ปรากฎว่าคิวเต็มได้คิววันพุธ โอ๊ะโอ วันพุธก็วันพุธ ไม่เป็นไร เดี๋ยวสำรวจพิกัดตึกก่อน ปรากฎว่าข้อมูลที่บอกในโทรศัพท์นะไม่ใช่เลย ต้องออกทางออกนี้ตะหาก คราวก่อนเรามาเรียนเย็บตุ๊กตาหมีไงก็เลยพอรู้พิกัดหนทางแถวนี้บ้าง ไว้เดี๋ยวจะได้ไปเผยแพร่ข้อมูลให้พี่ชาญกับน้องดาต่อ

แวะเติมพลังละก็เขียนบันทึกนิดหน่อย ได้เวลาแล้วก็ไปแถวพารากอน ลงรถไฟฟ้ามาก็แบบว่าได้ยินเสียงโหวกเหวกดังลั่นเลย มองไปที่ถนนด้านล่างคนเต็มเลย ที่แท้ก็มีม็อบนี่เองล่ะ คนดูอยู่บนสถานีรถไฟฟ้าเต็มหมดเลยทั้งไทยทั้งเทศ ก่อนเราเข้าห้างเนี่ยม็อบอยู่หน้าสำนักงานตำรวจแห่งชาติล่ะ

เราเดินดูในพารากอนไปตามประสา เค้ามีโชว์งานศิลปะล่ะ แบบว่าดูเพลินเลยเชียว ศิลปินแต่ละคนก็มีรูปแบบการนำเสนอแตกต่างกันไป ต้องค่อย ๆ มองไปละก็คิดตามไป

แวะร้านหนังสือ Kinokuniya ได้หนังสือให้เด็ก ๆ ใช้เวลาที่ร้านหนังสือนานพอควรเลยล่ะ หนังสือมีให้เลือกมากมายหลายหลากเลยให้อยู่ทั้งวันก็สามารถนะเนี่ย ^^

ออกจากร้านหนังสือก็จะไปเซนทรัลเวิร์ลต่อ ปรากฎว่าม็อบเคลื่อนพลมาที่หน้าพารากอนเลย ร้องเพลงปลุกใจกันหลายเพลงเลยล่ะ ได้สัมผัสวันนี้ทำให้เรารู้เลยว่าคำที่เค้าว่าการมีอารมณ์ร่วมมันเป็นยังไง เรามองแล้วคิดอะไรได้หลายอย่างเลยล่ะ สักพักม็อบก็แยกย้าย ได้ยินเค้าว่านัดรวมพลกันอีกทีตอนเย็น ซึ่งวันนี้มีประกาศผลมรดกโลก เขาพระวิหารล่ะ หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันอย่างรวดเร็ว แบบว่าเร็วมาก ๆ เลย

วันนี้มาแถวสยามไม่ได้เห็นบรรยากาศรถติดที่คุ้นตา แต่เห็นภาพอีกบรรยากาศ อืม อืม อืม

เราไปเซนทรัลเวิร์ล Sky Walk ปิดล่ะ เค้าคงกลัวล่ะ เพราะด้านบนเนี่ยมันผ่านหน้าสำนักงานตำรวจแห่งชาติด้วยไง เราก็เลยเดินลงไปข้างล่าง ได้ยินผู้คนคุยกันมากมาย แบบว่าอะนะ อย่างนี้ละมั๊งที่เค้าเรียกว่ามองต่างมุม

ไปเซนทรัลเวิร์ล มุ่งตรงไปหาเสื้อให้ข้าวจี่ก่อนเลย ตั้งใจไว้แล้วนี่นา ได้เสื้อโค้ทให้ข้าวจี่กับกระเป๋าล่ะ น่ารักดี หลังจากนี้คงไม่ได้ซื้อแล้ว

แวะหม่ำที่ศูนย์อาหาร คุยโทรศัพท์กับแม่ แม่บอกว่าป้ามาลีกับครอบครัวพี่เอ๋จะมาเชียงใหม่อาทิตย์หน้า ว๊า เราไม่อยู่เชียงใหม่ด้วยสิเนี่ย เลยโทรหาป้าได้เบอร์พี่เอ๋มา พี่เอ๋ไปพัทยา อาจจะนัดเจอกันแถว ๆ สยามเนี่ยแหละ ไว้เดี๋ยวโทรหากันอีกที ป้าจะไปอยู่กับพี่เอ๋สามเดือนล่ะ ไว้ค่อยไปเจอป้าที่ออสเตรียละกัน

โทรอ้ายเอ็ม โทรหาพี่แมะเรื่องส่งเอกสาร มีอะไรที่ต้องจัดการเยอะเลย แต่ก็ผ่านไปด้วยดี

ออกไปไหว้พระ สักพักฝนก็ตกลงมาล่ะ นั่งมองสายฝนตรงลานหน้าเซนทรัลเวิร์ลนั่นแหละ มองสายฝนเนี่ยก็เพลินดีนะ นั่งตรงหน้าห้างเลย นั่งกับพื้นเลย สบาย ๆ ล่ะ พอเรานั่งเดี๋ยวสักพักคนก็เริ่มนั่งตามกันหลายคนเลย ก็ฝนตกนี่หน่า ไปไหนไม่ได้อยู่ดี

พอฝนซาเราก็ออกเดินทางต่อ แวะบิ๊กซีละก็เลยไปเกษร

เห็นคอลเลคชั่นใหม่ LV ล่ะ อืม อืม อืม Designer เนี่ยมีแนวคิดหลากหลายจริง ๆ ที่ร้าน LV แบบว่าทำให้เรารู้สึกบางอย่าง ภาพลักษณ์ภายนอกเนี่ยทำให้เราถูกประเมินยังไงก็ได้จริง ๆ

ได้มีโอกาสไปไหว้พระลักษมีที่ดาดฟ้าตึกด้วย องค์สวยมากเลย ออกจากเกษรก็ขึ้นรถไฟฟ้าไปต่อรถใต้ดิน ถึงที่ทำงานกอล์ฟตามเวลานัดหมายพอดี วันนี้เราจัดสรรเวลาได้ดีมากเลย ^^

กอล์ฟติดรถพี่ที่ทำงานไปรอรถเมล์ด้วย กอล์ฟบอกว่าถ้านั่งมาจากบริษัทเนี่ยจะติดแหงกมาก

---

~128 ซิ่งกว่านี้มีอีกมั๊ย

รอรถเมล์สาย 128 แบบว่าคนแน่นมาก พอขึ้นไปแล้วเนี่ยแบบว่าต้องพยายามทรงตัวละก็หาพิกัดยึดมั่น เพราะแบบว่าคนขับซิ่งมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

แบบว่าขับแข่งกับคันหลังล่ะ โหยสยองมาก ชีวิตเราต้องมาฝากไว้ที่เค้าเหรอเนี่ย ซิ่งซิ่ง เบียดเบียด ช่องเล็กช่องน้อยก็แบบว่าจะไป แบบว่าบางป้ายไม่จอดด้วยนะ คนจะลงก็ลงไม่ได้ แข่งกันแย่งคนล่ะ คนขับกับกระเป๋ารถเมล์เนี่ยเข้ากั๊นเข้ากัน แบบว่าตะโกนขึ้นเร๊ว ลงเร็ว ๆ โหย ๆๆๆ จะให้หายแว๊บขึ้นรถลงรถกันรึไงนะ

สยองจริง ๆ 128 128 เมื่อวานเรานั่งนะไม่ใช่แบบนี้เล๊ยดีมาก ๆ เจอแบบนี้แล้วแบบว่า จะขึ้นรถเมล์เนี่ยก็ต้องแบบว่าเตรียมใจล่ะ เราจะได้คนขับแบบไหนน๊ออะไรประมาณนี้ด้วยเหรอเนี่ย

เราลงกันตรงตลิ่งชัน โหยรีบเร่งมาก กริดสะหนาแจ๊คพ๊อต ตกรถเมล์ล่ะ โหย มันกระแทก ลงไปเต็ม ๆ เลย กับพื้นถนน ละก็ศอกและสีข้างเนี่ยกระแทกกับราวที่จัดตอนลงล่ะ ดีนะหัวไม่ฟาด อารมณ์ตอนนั้นไม่เจ็บนะ แต่ว่าเจ็บใจล่ะ อะไรเนี่ย ถ้าเป็นคนแก่จะทำไงเนี่ย เศร้าจัง นั่งพักกันครู่ใหญ่ ๆ แบบว่าเริ่มเจ็บ ๆ ตึง ๆ รอรถเมล์สายต่อไป นั่งคุยกันกับกอล์ฟถึงประสบการณ์รถเมล์ไปพลาง ๆ เราเนี่ยนับถือสาว ๆ ที่ใส่ส้นสูงขึ้นรถเมล์จริง ๆ เชียวล่ะ

รถเมล์สายที่ต้องการมาก็พากันขึ้นเลย ยืนไปกันจนสุดทางล่ะ คนแน่นมาก ๆ

พ่อกับแม่กอล์ฟมารับตรงปากซอย กลับถึงบ้านเนี่ยอาการปวดก็เพิ่มขึ้นล่ะ นอนเนี่ยปวดเมื่อยไปหมด ดีนะพรุ่งนี้ไม่ต้องไปตะลุยแต่เช้า

วิถีชีวิตเมืองกรุงเนี่ยได้สัมผัสแล้วแบบว่าทำให้เห็นอะไรหลายอย่างเลยล่ะ เรียกว่าได้เห็นได้เรียนรู้เนอะ

---