~IOM (พุธที่ 9)

วันนี้มีนัดตอนเก้าโมงล่ะ

เราตื่นตีสี่เช่นเคย อาบน้ำอาบท่าเตรียมตัวพร้อมเดินทาง วันพุธเป็นวันที่กอล์ฟต้องไปเองเพราะพ่อกับแม่ไม่อยู่ ดำออกไปส่งพวกเราที่หน้าปากซอย เวลาดีตีห้าเราไปถึงหน้าปากซอยล่ะ รถเมล์มาเนี่ย เต็มคร๊าบ ตีห้ารถเมล์แน่นเอี๊ยด งานนี้เรากับกอล์ฟก็ยืนประจำการช่วงใหญ่ ๆ เลยล่ะ ลงรถเมล์ต่ออีกสายคราวนี้ได้นั่งแป๊บนึง พอถึงแถว ๆ เตาปูนก็เดินยืดเส้นยืดสายกันหน่อย เดิน เดิน เดิน ไม่ใกล้เลยนะเนี่ย ^^ แต่ก็เดินได้เรื่อย ๆ ล่ะ อยู่กรุงเทพเนี่ยเราเดินเยอะมากกกกกกกกกกก

ไปถึงที่ทำงานกอล์ฟก็ 7 โมง เช้ามากเลยวันนี้ เราไปต่อเลย ใช้บริการรถใต้ดินเช่นเคย แบบว่าวันนี้คล่องละ เช้านี้เรามาเร็วที่สถานีสยามคนยังไม่เยอะ เราไปถึงที่หมายเนี่ยภายในเวลาอันรวดเร็ว เรามีนัดตอน 9 โมงเช้า ไม่คุ้นที่คุ้นทางเนี่ยต้องเผื่อเวลาไว้ก่อน ไปเร็วดีกว่าไปสายล่ะ ใช้บริการที่แมคโดนัลด์ ได้ไก่ทอดกับไมโลล่ะ กินไก่ทอดตามข้าวมันปิ้งเมื่อตะเช้า ^^

ระหว่างรอก็จดบันทึกไปตามประสา ตรวจดูความเรียบร้อยของเอกสาร เอกสารพร้อม คนก็พร้อมตอนนี้ก็รอเวลาล่ะ

ใกล้ 9 โมงเราก็ออกเดินทางไปฝั่งตรงข้าม ^^ ขึ้นไปถึงคนมารอเยอะเลย นั่งรอสักแป๊บก็ถึงคิวเรา พนักงานก็สอบถามข้อมูลให้อ่านทำความเข้าใจละก็เซนต์ชื่น เสร็จเรียบร้อยก็ไปจ่ายตังค์ เราเลือกโรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ล่ะ มีให้เลือกสองโรงพยาบาล อีกโรงพยาบาลหนึ่งก็คือพญาไท 2 เลือกตามที่น้องก้อยแนะนำล่ะ ไม่รู้จักพิกัดทั้งสองโรงพยาบาลล่ะ  ฮี่ฮี่ หาข้อมูลในเน็ตแล้วบำรุงราษฎร์เนี่ยมีรถชัทเทิ้ลบริการที่สถานีรถไฟฟ้านานา อืมตามข้อมูล เราลงสถานีนานา แต่หาที่จอดรถชัทเทิ้ลไม่เจอ ไม่เป็นไรเดิน เดิน เดิน เดินย้อนไปเพราะเป็นซอย 9 แต่โรงพยาบาลอยู่ซอย 3 อืมไม่กี่ซอยเลยนะ แต่ซอยเนี่ยดันมีทับซะอีก เจอทางแยกใหญ่ด้วย โอ้ไปทางไหนล่ะเนี่ย ถามเลยดีกว่า เจอพี่สาวใจดีบอกว่าเดินตามกันมาเลยพี่จะไปทางนั้นเหมือนกัน เห็นร้านพิซซ่าอ๋อเลย เพราะพี่เค้าทำงานที่ร้านพิซซ่า แล้วก็บอกรายละเอียดให้เราขึ้นมอเตอร์ไซค์ไปต่อ เรานึกว่าจะถึงเลยนะเนี่ย นั่งมอเตอร์ไซค์ไปจึ๋งนึง

ไปถึงโรงพยาบาล โอ้แม่เจ้านี่มันโรงแรมหรือโรงพยาบาลกันแน่ บรรยากาศโรงแรมมาก มีพนักงานรอบริการกระจายทุกจุดเลย เราขึ้นไปชั้นบนหาห้องน้ำก่อน โหมีร้านอาหาร มีแมคโดนัลด์ มีสตาร์บัคส์ด้วย แบบว่าครบวงจรเลยใช่มั๊ยเนี่ย รู้พิกัดแล้วก็ขึ้นไปชั้นบน กรอกข้อมูลก่อน X-Ray แบบว่าทันสมัยจริง ๆ เลยล่ะ ได้บัตรเสร็จแล้วก็ไปห้อง X-Ray เลย รอแป๊บก็ถึงคิวละ ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้า ต๊กกะใจมีผู้ชายเข้ามาในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย ดีนะเราเปลี่ยนเสร็จแล้ว แปลว่าเค้ามาตามหาภรรยาล่ะ ภรรยาเค้าดันเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องผู้ชายซะงั้น

ได้เวลาตรวจแล้ว รอบแรกหายใจไม่ได้จังหวะ X-Ray ไม่ติดล่ะ ต้องถ่ายอีกรอบ ควบคุมการหายใจ โอเคแล้วรอบนี้ พนักงานบอกว่ารอหมอวินิจฉัย 10 นาที ยังไม่ต้องไปเปลี่ยนเสื้อ เผื่อได้ถ่ายใหม่ แต่ไม่ได้ถ่ายใหม่ล่ะ เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย คราวนี้ก็ไปเซนต์เอกสารล่ะ ละก็รอฟิล์มเพื่อเอากลับไปที่สำนักงาน IOM

ระหว่างรอเอกสารเราอยู่ตรงกลางระหว่างสองวัฒนธรรม มุมหนึ่งเปิดเผยมากคิสกันแบบว่าดูดดื่มตรงหน้าเคาน์เตอร์นั่นเลย ตรงหน้าเคาน์เตอร์ก็คือหน้าเรานั่นเอง อีกมุมหนึ่งหญิงสาวคลุมหน้ามิดชิดเห็นแต่ดวงตากลมโต เห็นแล้วแบบว่าโลกเราเนี่ยมีอะไรให้ศึกษาค้นหาอีกเยอะเลย

เซนต์ชื่อเสร็จก็รอรับฟิล์ม น้องที่ห้องตรวจบอกว่าประมาณชั่วโมง เราก็ลงไปชั้นล่างหาพิกัดเหมาะเหม๋งนั่งรอเวลา ยังไม่ทันจะนั่งเลย เค้าก็โทรมาบอกว่าให้มารับผลได้ ไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำนะเนี่ย ได้ฟิล์มแล้วก็ไปต่อเลย

ตอนแรกจะนั่งรถชัทเทิ้ลแต่ว่าไม่เอาดีกว่า ใช้บริการมอเตอร์ไซค์ไปปากซอย ขากลับเดินไปขึ้นสถานีเพลินจิต ลงเพลินจิตใกล้กว่านะ เดินนิดเดียวเอง แต่แบบว่าตอนรอข้ามถนนเนี่ยสิยากมาก เรายิ่งแบบว่าเจอประสบการณ์ฝังใจตอนข้ามถนนซะด้วย ต้องเล็งซ้าย เล็งขวาดีดี ถนนกรุงเทพเนี่ยยิ่งแบบว่ามีการแบ่งเลนส์ที่เราไม่รู้ด้วย

ระหว่างเดินทางไปสำนักงาน IOM เราก็คิดไปสะระตะ เอผลตรวจจะเป็นไรมั๊ยน๊า แม้ว่าเราจะไม่อยู่ในภาวะเสี่ยงแต่ก็ขอให้ผ่านไว้ก่อนล่ะ ถ้าไม่ผ่านนะเราต้องอยู่กรุงเทพต่อ คือต้องเว้นไปสามวันถึงจะตรวจใหม่ได้ ละก็ต้องเก็บเสมหะ สามวันติดต่อกัน เรานะแบบว่าเพี๊ยง ๆ ผ่านเหอะ ผ่านเหอะ  เพราะเรามีโปรแกรมจะไปกระบี่ ถ้าวันนี้ผลออกถึงจะรู้ได้ว่าจะได้ไปกระบี่หรือว่ายังไงต่อ

ไปถึง IOM ก็ใกล้เที่ยง ฝากฟิล์มละก็รับบัตรคิวไว้ก่อน หาอะไรหม่ำ ๆ รอเวลาก่อน เราเลือก KFC เพราะว่านั่งนานได้ จริง ๆ ก็มีร้านกับข้าวให้เลือกหม่ำนะ แต่วันนี้ลงตัว KFC ละกันเพราะเราต้องอยู่เป็นชั่วโมง จะไปเดินเล่นซอยละลายทรัพย์ก็กลัวทรัพย์ละลาย อิอิ ไม่น่อ เรียกว่าขี้เกียจน่าจะถูกกว่า ไม่รู้จะซื้ออะไรด้วยล่ะ

ได้เวลาใกล้บ่ายโมงเราก็ขึ้นไปเลย คนเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

มีคนจะไปอยู่อังกฤษนานเกินหกเดือนเยอะมาก ๆ เลยนะเนี่ย พี่เจ้าหน้าที่บอกว่าวันนี้คนน้อยนะคะ ทุกทีวันละ 70 คน โหย โหย โหย โชคดีนะเนี่ยเราได้วันนี้ เราได้ข้อมูลเพื่อเอาไปบอกต่อได้ว่า สามารถนัดล่วงหน้าได้เป็นเดือนเลย ถ้าวางแผนมาเมื่อไหร่ก็จองวันได้เลย เราไม่รู้เลยล่ะ แต่ได้มาดำเนินการติดต่อเองก็ทำให้รู้ข้อมูลไปบอกต่อคนอื่นได้ ดีน๊าที่เราเผื่อเวลามาหลายวัน

ระหว่างรอก่อนจะถึงคิวเราซึ่งเป็นคิวต้น ๆ นานมากเลยล่ะ คนก่อนหน้าเราถูกเรียกเข้าไปในห้องด้วย พอถึงตาเรียกชื่อกริดสะหนาเนี่ยลุ้นพอประมาณ เจ้าหน้าที่คือคนที่สัมภาษณ์เราเมื่อเช้านี่เอง เจ้าหน้าที่บอกว่า คุณกริดสะหนา ยินดีด้วยค่ะ ผลการตรวจของคุณปกติ

เย้ เย้ เย้ในใจ เซนต์เอกสารเสร็จก็ออกไปข้างนอกเลย เข้าไปในลิฟท์ อยู่คนเดียวก็แบบว่า ดีใจเพิ่มขึ้นอีกหน่อย เย้ เย้ เย้ วันนี้ดูตั๋วไปกระบี่ได้แล้ว

ลงมาเสร็จก็ได้รับโทรศัพท์จากพี่เอ๋ว่าตอนนี้อยู่กรุงเทพ เป็นอันว่านัดเจอกันที่มาบุญครองล่ะ เจอกันสักหน่อยเพราะพี่เอ๋จะขึ้นเชียงใหม่ แต่เราจะไปกระบี่ ป้าจะไปอยู่กับพี่เอ๋ที่ออสเตรียสามเดือน ไม่ได้เจอป้าล่ะหนนี้ พี่เอ๋ว่าให้น้องดาวไปเจอป้าที่โน่นละกัน

เราก็ขึ้นรถไฟฟ้าไปมาบุญครองเลย อืม คนเยอะมากๆๆๆๆๆๆๆๆ ทั้งคนขาย ทั้งคนซื้อ ช่วงนี้ชาวตะวันออกกลางเยอะมาก เอ เป็นช่วงพักประมาณปิดเทอมบ้านเค้ารึเปล่าน๊อ

เดินเล่นสักพักพี่เอ๋ก็โทรเข้ามาไปเจอกันที่ฝั่งโตคิว  เจอพี่เอ๋ อีเวิร์ดละก็เจนนี่ อีเวิร์ดคล่องมาบุญครองมาก เราเนี่ยไม่เล๊ย พี่เอ๋ตัดผมทรงใหม่ อีเวิร์ดก็แนวเดิม เจนนี่โตขึ้นเยอะเลย พูดไทยคล่องมาก สำเนียงเมืองกาญจน์เลย นู๊ อย่างนั้น นู๊ อย่างนี้ คุยกับพี่เอ๋เนี่ยก็ภาษาไทย คุยกับพ่อเนี่ยก็เยอรมัน กับน้าดาวก็ภาษาไทยละก็อังกฤษ

ได้คุยกับแป๊บนึง ดีใจดีใจที่ได้เจอกันล่ะ เดี๋ยวหนนี้จะบุกถึงถิ่นเล๊ย ได้เวลาก็แยกย้าย บ๊ายบายกันก่อนไว้ไปเจอกันที่โน่นจ๊ะ

มีนัดกับเกตตอนเย็นล่ะ เกตเลิกงานห้าโมงครึ่ง เราเนี่ยก็นั่งเล่นดูบรรยากาศหน้าพารากอนล่ะ เค้ามีแสดงนิทรรศการศิลปะ คนให้ความสนใจกันเยอะเชียว มองดูผู้คนก็เพลินไปอีกแบบ เราเนี่ยสามารถนั่งนิ่ง ๆ ได้นาน ๆ เชียวล่ะ

มองไปอีกทางรอเกตมา แต่เกตดันจ๊ะเอ๋มาอีกทาง หนุ่มฝรั่งที่นั่งข้าง ๆ เนี่ยต๊กกะใจไปด้วยเลย คงแบบว่าแหม ๆ นั่งนิ่งเงียบอยู่ตั้งนาน พอเพื่อนมาเนี่ยเม้าท์กระจายมากเลยนะเธออะไรประมาณนั้นเลย ฮ่าฮ่าฮ่า

เม้าท์ เม้าท์ กันหลายเรื่องราว ไม่ได้เจอเกตนานเลยนะเนี่ย ตั้งแต่มาทำงานเมืองกรุงก็เจอกันตอนโน้นแล้ว นานมาก เม้าท์กระจายประสาสาว ๆ เม้าท์กันได้ที่ก็ไปหาอะไรกัน ลงตัวที่ศูนย์อาหารล่ะ งานนี้ไม่เน้นหม่ำ เราเน้นเม้าท์ค่ะ

ค่ำแล้วได้เวลาแยกย้าย บ๊ายบายกันก่อนไว้เจอกันใหม่ เราก็กลับเส้นทางเดิม ไปสถานีหมอชิต ต่อรถใต้ดินไปบางซื่อ ระหว่างรอรถใต้ดิน รถมีปัญหามาช้านิดหน่อย แต่ก็รอไม่นานมากล่ะ ขึ้นจากสถานีรถใต้ดินก็นั่งมอเตอร์ไซค์ไปในบริษัทกอล์ฟ ที่บริษัทกอล์ฟมีปาร์ตี้นิดหน่อย ได้เจอดำ ดำบอกว่าวันนี้รอรถใต้ดินเป็นชั่วโมงเลย แบบว่าจนรอไม่ไหวต้องใช้บริการมอเตอร์ไซค์มาจากหัวลำโพง เราถึงบางอ้อเลย แปลว่าปลาย ๆ ของการรอคอยของดำเนี่ย ก็คือส่วนที่เรารออยู่ พี่ดาวถึงที่หมายไม่มีปัญหารอประมาณห้านาที ส่วนน้องดำ รอเป็นชั่วโมง แบบว่าหัวเราะเยาะเย้ยกันเล็กน้อยตามประสา เห็นว่าดำมาตอนช่วงเร่งด่วน คนเยอะมาก ทุกคนต่างจะไปกันหมด แต่แบบว่าล้นล่ะ รถก็เลยออกไม่ได้  ดำบอกว่าพอคนออกกันไปเยอะ ๆ รถก็ให้บริการต่อได้ล่ะ อืม อืม อืม อดใจรออีกสักหน่อยกัน ก็คงไม่ต้องเสียเวลาเป็นชั่วโมงอย่างนี้

ออกจากที่ทำงานกอล์ฟเราแวะสายใต้ใหม่ ดึกแล้วคนขายตั๋วไม่อยู่แล้ว แต่ได้เบอร์จากประชาสัมพันธ์มาให้อุ่นใจเป็นที่เรียบร้อยแล้ว